Sylwester na balu pod Wrocławiem. Z Beatą, bez aut w trasie
Beata powiedziała przy niedzielnym obiedzie, że w tym roku idziemy na bal. Nie zapytała, tylko powiedziała. Przez prawie trzydzieści lat małżeństwa sylwestra spędzaliśmy w domu, u znajomych albo osobno, bo ja stałem na parkingu w Niemczech. Teraz szukamy sali, a ja pierwszy raz układam grafik pod własną zabawę.
W niedzielę przy obiedzie Beata odłożyła widelec i powiedziała: „W tym roku idziemy na bal”. Wojtek spojrzał na mnie, ja na nią. Nie było pytajnika. Było postanowienie, takie samo jak to o rezerwie na dwa miesiące kosztów albo o tym, że w niedzielę nie rozmawiamy o firmie. Jak Beata coś tak powie, to tak będzie.
Policzyłem w głowie nasze sylwestry. Za kierownicą byłem piętnaście lat i przez ten czas w domu na Nowy Rok byłem może połowę razy. Resztę spędziłem na parkingach, raz pod Kolonią, raz za Antwerpią, kilka razy gdzieś na A2. O północy wychodziło się z kabiny popatrzeć na fajerwerki nad miastem, którego nawet nie było widać, i dzwoniło do domu, kiedy sieć już się zatkała. Potem przyszła firma i sylwestry w domu, ale z telefonem na stole, bo zawsze któreś auto było jeszcze w drodze. Na balu nie byliśmy od lat, ostatni raz na weselu w rodzinie Beaty, i to też było dawno.
Ostatni grudzień na tablicy powrotów
Zanim zacząłem szukać sali, poszedłem do kontenera i popatrzyłem na tablicę. Wojtek dorysował już grudzień, tak samo jak przed wigilią firmową. Na 28-31 grudnia mamy zasadę: kto chce jechać, jedzie, kto ma urlop, ma urlop. W tym roku dopisuję do niej jedno zdanie. Każdy, kto wyjeżdża po świętach, ma być na placu 31 grudnia przed osiemnastą.
To nie jest mój kaprys, tylko przepisy. Pierwszego stycznia w Polsce obowiązuje zakaz ruchu dla ciężarówek powyżej dwunastu ton, a w dniu przed świętem zakaz zaczyna się o osiemnastej. Kto nie zdąży, stoi do dwudziestej drugiej trzydziestego pierwszego, a potem znowu od ósmej rano do dwudziestej drugiej w Nowy Rok. W Niemczech w Nowy Rok ciężarówki też stoją do dwudziestej drugiej. Wiem, jak wygląda sylwester w kabinie. Nie chcę, żeby ktoś z moich ludzi oglądał fajerwerki przez przednią szybę, kiedy ja tańczę.
Na razie na końcówkę grudnia zgłosiło się dwóch chętnych, obaj na krótkie kursy do Czech. Wrócą trzydziestego przed południem. Jeśli ktoś będzie chciał czegoś dłuższego, sprawdzę dwa razy, czy da się wrócić z zapasem.
Sala blisko domu, czyli szukanie po kilometrach
W zeszłym roku wigilię wybieraliśmy z kartki na lodówce i z podpowiedzi Gosi. Tym razem Beata zabrała się za to sama. Usiadła wieczorem z laptopem i znalazła zestawienie, w którym ktoś zebrał oferty na sylwester pod Wrocławiem, od Psar i Radwanic po Oleśnicę, Sobótkę i pałac za Trzebnicą. Przy każdej ofercie jest odległość od wrocławskiego Rynku i informacja, czy jest nocleg. Nas akurat interesowało odwrotnie: jak daleko od naszej wsi.
Beata od razu podzieliła listę na dwie kolumny w zeszycie. Po lewej to, co blisko. Po prawej to, co daleko, ale z noclegiem. Czego się dowiedzieliśmy:
- Hotel Garden w Oleśnicy robi sylwestry, jak sam pisze, od piętnastu lat. W zeszłym roku bal kosztował 400 zł od osoby, zaczynał się o 19:30, w cenie była kolacja, zimna płyta, ciepłe dania w nocy, słodki bufet i DJ. Parking bezpłatny, pokoje na miejscu. Od nas to kilkanaście minut.
- Hotel Amber w Cieślach, też w gminie Oleśnica, w zeszłym roku zapraszał na bal od dwudziestej do rana, z DJ-em i fotobudką, ale bez podanej ceny.
- Pałac Brzeźno za Trzebnicą ma już potwierdzony sylwester na ten rok: bal za 750 zł od osoby albo pakiet dla pary za 2200 zł, z noclegiem, spa i noworocznym brunchem. Muzyka na żywo, otwarty bar.
Pod koniec października oba hotele z okolicy Oleśnicy nie ogłosiły jeszcze tegorocznej edycji. Zeszłoroczna cena to więc tylko punkt odniesienia. Beata zapisała przy nich zielonym długopisem „zadzwonić w listopadzie” i obok numer telefonu, bo na stronie hotelu Garden osobnej oferty sylwestrowej nie ma.
Przy Garden jest jeszcze jedna rzecz, o której trzeba pamiętać: w zeszłorocznym opisie nie było mowy o alkoholu. Dla mnie to bez znaczenia, ale przy czterystu złotych od osoby lepiej wiedzieć wcześniej, czy trzeba coś dopłacać na miejscu.
Kto prowadzi, kiedy przewoźnik idzie na bal
Na wigilię firmową zamówiłem bus z kierowcą, żeby nikt z nas nie siedział za kierownicą. Na sylwestra we dwoje bus nie ma sensu, a taksówka z Oleśnicy na wieś o trzeciej w nocy w Nowy Rok to loteria. Przez ponad dwadzieścia lat w transporcie nauczyłem się jednego: powrót planuje się przed wyjazdem, nie po rozładunku.
Wojtek zaproponował, że nas odwiezie i przywiezie. Podziękowałem. Ma dwadzieścia trzy lata i dziewczynę, i nie będzie spędzał sylwestra jako nasz kierowca. Zostają dwie możliwości. Garden, bo blisko i jest pokój na miejscu, albo coś dalej z pakietem noclegowym. Beata się śmiała, że wynajmiemy pokój w hotelu piętnaście minut od własnego domu. Ja się nie śmiałem. Wolę zapłacić za pokój niż rano szukać kogoś, kto podrzuci mnie po auto.
Telefon w kieszeni marynarki
Najtrudniejsze w tym wszystkim nie jest wybranie sali. Najtrudniejsze jest to, co zrobić z telefonem. O tym, jak trudno mi oddać telefon nawet na urlopie, pisałem latem przy Mazurach. Na balu nie wytrzymam całej nocy bez zerknięcia, nie ma co udawać.
Umówiliśmy się z Beatą tak. Jeśli wszystkie auta będą na placu albo na parkingu przed osiemnastą, telefon zostaje w kieszeni marynarki i wyjmuję go raz, o północy, żeby złożyć życzenia Gosi i Wojtkowi. Jeśli któreś auto będzie jeszcze w drodze, telefon leży na stole i Beata nie ma pretensji. Oboje wolimy ten pierwszy wariant. Dlatego tak pilnuję tablicy.
Kierowcom powiedziałem o tym w poniedziałek przy kawie w kontenerze. Zbyszek od razu zapytał, czy umiem tańczyć. Nie umiem. Heniek zaproponował, że mnie nauczy, bo na zabawach w PKS-ie był podobno pierwszy na parkiecie. Na razie skończyło się na tym, że pokazał mi dwa kroki przy kanale, a Kapsel szczekał.
Co dalej
W tym tygodniu Beata dzwoni do obu hoteli spod Oleśnicy. Jeśli któryś ogłosi bal z noclegiem w rozsądnej cenie, bierzemy. Jeśli nie, zostaje pałac i pakiet z brunchem, droższy, ale z pewnym terminem. Decyzję chcemy mieć do końca listopada, bo z wigilią przekonałem się, że w grudniu wolnych terminów już nie ma.
Na tablicy powrotów, w kolumnie trzydziestego pierwszego grudnia, Wojtek narysował dwie małe postacie. Mówi, że to my. Ja mówię, że jedna z nich ma krzywe nogi. Beata mówi, że to się zgadza.
