Wszystkich Świętych z połową ekipy w trasie
Rano pojechaliśmy z Beatą na groby, najpierw u nas na wsi, potem w Oleśnicy. Przy każdym grobie myślałem trochę o tych, którzy tam leżą, a trochę o czterech autach, które nie zdążyły wrócić przed zakazem. Jedno stoi na parkingu za Odrą i będzie stało do wieczora.
Wstaliśmy o siódmej. Beata od wczoraj miała w przedpokoju dwie torby ze zniczami, chryzantemy stały na balkonie, żeby nie zmarzły w samochodzie. Jak co roku najpierw nasz cmentarz na wsi, gdzie leżą moi rodzice, potem Oleśnica, grób ojca Beaty, tam czeka teściowa. Po południu obiad u teściowej. Ten porządek mamy od lat i nikt go nie rusza.
Telefon miałem w kieszeni kurtki. Wyciszony, ale nie wyłączony. Beata to widziała i nic nie powiedziała. Po dziewięciu latach wie, że pierwszego listopada wyłączyć go nie umiem.
Zakaz zaczyna się wcześniej, niż się wydaje
Pierwszego listopada w Polsce obowiązuje zakaz ruchu dla ciężarówek powyżej dwunastu ton od ósmej do dwudziestej drugiej. W dniu przed świętem, czyli wczoraj, od osiemnastej do dwudziestej drugiej. W tym roku Wszystkich Świętych wypada w niedzielę, więc w Niemczech i tak stoi się przez cały dzień, do dwudziestej drugiej, bo tam w niedzielę ciężarówki nie jeżdżą.
Przy planowaniu kursów na ten tydzień pisałem z Wojtkiem po tablicy cały wtorek. Tak samo jak przed majówką, tylko z mniejszym zapasem, bo w październiku pracy jest dużo, a każdy klient chce mieć towar przed listopadem. Cztery auta wróciły w piątek i w sobotę przed osiemnastą. Cztery nie.
Marek jest na południu z nową siódemką i stoi we Włoszech. Darek w Belgii, Wasyl w Holandii, oba auta z rozładunkami w poniedziałek rano. I Zbyszek, który miał wrócić w sobotę, ale rozładunek pod Berlinem przesunął się z rana na popołudnie.
Telefon z parkingu za Odrą
Zbyszek zadzwonił, kiedy staliśmy przy grobie moich rodziców. Odszedłem kilka kroków, w stronę płotu. Stoi na parkingu po niemieckiej stronie, kilkanaście kilometrów przed granicą. Do domu ma niecałe trzy godziny jazdy. Ruszyć może o dwudziestej drugiej.
Spodziewałem się, że będzie marudził, bo Zbyszek marudzi zawsze. Nie marudził. Powiedział, że żona pojechała na groby sama, drugi rok z rzędu, i że rano zadzwoniła z cmentarza, żeby mu pokazać przez kamerę, że zapaliła znicz od niego. Zapytał, czy wie, że w przyszłym roku pierwszy listopada wypada w poniedziałek. Nie wiedziałem. Powiedział, że już sprawdził i że na ten tydzień chce wolne. Powiedziałem, że dostanie. Zapisałem to w telefonie, zanim wróciłem do Beaty.
Sam przez piętnaście lat za kierownicą byłem na grobach rodziców pierwszego listopada może pięć razy. Resztę razy stałem na parkingach takich jak ten Zbyszka. Pamiętam jeden pod Hanowerem, gdzie we Wszystkich Świętych kilku polskich kierowców postawiło na murku przy toaletach znicze ze stacji benzynowej. Nikt nikogo nie znał. Paliły się do rana.
Kto prosił o wolne
W tym roku o wolne na pierwszego listopada prosiło trzech. Mirek, bo w zeszłym roku zmarł mu ojciec i to pierwsze takie święto. Rysiek, jak co roku, choć on jeździ krajówkę i i tak by zdążył. I Jarek, co mnie zaskoczyło, bo Jarek nigdy o nic nie prosi. Powiedział, że pierwszy raz jedzie na groby z dziewczyną do jej rodziny i nie chce się spóźnić.
Mirek dostał wolne od czwartku. Jego auto stoi na placu, tak samo jak Ryśka i Jarka. Łukasz i Adam wrócili w sobotę po południu. Wojtek jeździ teraz z Jarkiem, więc też jest w domu, siedzi z nami u teściowej i od godziny pokazuje babci coś w telefonie.
Wasyl o wolne nie prosił. Kiedyś mu wytłumaczyłem, co to dla nas za dzień. Powiedział, że u nich w Ukrainie na groby chodzi się po Wielkanocy, cała rodzina, z jedzeniem. Pierwszego listopada będzie stał w Holandii i nie ma z tym problemu. Ma za to prośbę na początek maja, bo w przyszłym roku ich Wielkanoc wypada później niż nasza. Wpisałem ją od razu na tablicę urlopów. O tym, jak sam spędzałem święta w trasie, pisałem w kwietniu przy Wielkanocy w domu, a nie na parkingu.
Znicz Ryśka
W sobotę po południu, kiedy Adam z Łukaszem parkowali zestawy, przyjechał Rysiek. Nie miał po co, auto stało na miejscu od czwartku. Wysiadł z osobówki, wyjął z bagażnika znicz w czerwonym szkle, zapalił i postawił na betonie przy bramie, z boku, żeby nikt go nie potrącił naczepą.
Robi to co roku, odkąd u mnie pracuje. Pierwszy raz zapytałem po dwóch latach. Powiedział, że to dla kolegi z pierwszej firmy, w której jeździł, w latach dziewięćdziesiątych. Wyjechali razem z bazy w listopadzie, we mgle. Rysiek dojechał. Kolega nie. Grób ma daleko, w innym województwie, i Rysiek był tam raz. A plac jest zawsze, więc zapala na placu. Od tamtej pory już nie pytam.
Rano, kiedy jechaliśmy na cmentarz, zatrzymałem się przy placu. Nie miałem po co, auta stały, brama zamknięta. Znicz Ryśka jeszcze się palił. Kapsel leżał obok, na betonie, tam gdzie zawsze w zimne dni, przy bramie. Beata nie wysiadła, poczekała w aucie.
Wieczorem
Piszę to po obiedzie u teściowej. Pierogi były, jak co roku, choć to nie wigilia. Teściowa mówi, że pierogi pasują na każde święto, w którym siedzi się długo przy stole.
Zbyszek ruszy za kilka godzin. Napisał, że będzie dzwonił z granicy, bo Beata kazała. Darek i Wasyl rozładowują się jutro rano, Marek we wtorek. Jutro normalny poniedziałek. Na tablicy powrotów w kontenerze Wojtek dopisał w piątek przy czterech autach małe krzyżyki, żeby było widać, kto nie zdążył. Jutro je zmażę.
Znicz Ryśka powinien wytrzymać do jutra. Jeśli nie, Heniek ma w hali zapas, kupiony w zeszłym tygodniu w markecie razem z płynem do spryskiwaczy. Nikomu o tym nie mówił. Widziałem paragon.
