Transport bez ściemy. Z perspektywy kierowcy i właściciela.
Dział
Rodzina, działka pod Oleśnicą, grill dla ekipy, urlop bez telefonu i święta w domu zamiast na parkingu. Transport to nie tylko trasa.
Na tablicy powrotów w kontenerze jest już grudniowa kolumna. Jedna sobota zakreślona na czerwono, wszystkie osiem aut w bazie. Bez tej soboty nie ma wigilii, a w zeszłym roku przekonałem się, co się dzieje, kiedy ktoś ją zajmie przede mną.
Obiecałem w maju, że pierwszy kurs po egzaminie zrobimy razem: Wojtek za kierownicą, ja obok. W środę wyjechaliśmy z placu o piątej rano. Wróciliśmy w piątek. Przez trzy dni nauczyłem się więcej o sobie niż o nim.
Piszę z Mazur, z pomostu, z telefonem w kieszeni. Włączonym. Obiecałem Beacie, że tym razem wyłączę go na cały tydzień. Wytrzymałem dwa dni. Ale te dwa dni nauczyły mnie więcej niż dziewięć lat prowadzenia firmy.
W sobotę o piętnastej zamknąłem bramę, Heniek rozpalił grilla w beczce, a Kapsel od rana wiedział, że coś się szykuje. Raz w roku na placu nie ma tras, zleceń ani tachografów. Są rodziny i kiełbasa.
Przez piętnaście lat za kierownicą nauczyłem się spać wszędzie, jeść wszystko i nie myśleć o niczym. Odpoczywać nauczyłem się dopiero na działce. Trochę dzięki Beacie, trochę dzięki beczce po oleju.
Piszę w Wielkanoc, przy stole, na którym zostały jeszcze resztki żurku. Wszystkie osiem aut stoi na placu. To nie przypadek, tylko efekt planowania, które zaczynam w lutym.