Transport bez ściemy. Z perspektywy kierowcy i właściciela.
Kartki z dziennika zapisane w wrześniu 2026.
Na tablicy powrotów w kontenerze jest już grudniowa kolumna. Jedna sobota zakreślona na czerwono, wszystkie osiem aut w bazie. Bez tej soboty nie ma wigilii, a w zeszłym roku przekonałem się, co się dzieje, kiedy ktoś ją zajmie przede mną.
Obiecałem w maju, że pierwszy kurs po egzaminie zrobimy razem: Wojtek za kierownicą, ja obok. W środę wyjechaliśmy z placu o piątej rano. Wróciliśmy w piątek. Przez trzy dni nauczyłem się więcej o sobie niż o nim.
Wasyl podstawił auto pod Gnieznem punktualnie o siódmej. Ładunek miał być gotowy na ósmą. Wyjechał po piętnastej, bo w zakładzie stanęła linia do pakowania. Siedem godzin na rampie nauczyło mnie kilku rzeczy o postojowym i o tym, kto w fabryce naprawia maszyny.
W sierpniu przeglądaliśmy auta. Teraz przyszła kolej na to, co w nich jedzie. Pudło zimowe w każdej kabinie, pneumatyka w naczepach i jedna łopata, o którą każdej wiosny jest awantura.
Gorące koło po zjeździe z autostrady, zapach, którego nie da się pomylić z niczym innym, i dym spod błotnika na parkingu pod Bolesławcem. Zacisk w naczepie daje sygnały wcześnie. Jak się je przegapi, rachunek przychodzi za oś.
Metrowe rozcięcie w firance, deszcz zapowiadany na wieczór i czterysta kilometrów do rozładunku. Adam dzwonił z parkingu pod Liège z pytaniem, co robić. Taśma, łaty i trochę sprytu wystarczyły do domu. Potem była naprawa na poważnie, a ja dowiedziałem się, że moja osłona przeciwsłoneczna w kabinie ma z tą łatą więcej wspólnego, niż myślałem.
Siódemka ma jedenaście lat i coraz częściej stoi u Heńka na kanale. Za te same pieniądze mogę mieć jeden nowy ciągnik albo dwa kilkuletnie. Przez trzy tygodnie liczyliśmy z Beatą przy kuchennym stole. Oto jak.
Palety klienta w tylnej części hali, Heniek z kluczem na słońcu, naczepa w naprawie pod gołym niebem. Na rozbudowę hali mnie nie stać, a na plandekę rozpiętą między kontenerami szkoda mi ludzi. W czerwcu wybrałem trzecią drogę. Po trzech miesiącach mogę powiedzieć, jak wyszło.
Półtora roku temu zaczęliśmy przechowywać palety klienta w naszej hali. Najpierw był zeszyt Beaty, potem arkusz Wojtka, potem trzy wersje arkusza i jedna awantura. Dziś wiem, że problem nie był w ludziach, i właśnie kończymy to naprawiać.
