Do wpisu

Transport bez ściemy. Z perspektywy kierowcy i właściciela.

Grzegorz - ilustracja
Grzegorz Oleśnica, 8 zestawów
Przepisy i papiery

Klient spóźnia się z zapłatą. Kiedy dzwonię, kiedy piszę, a kiedy nie podstawiam auta

Beata od lat pisze zielonym długopisem, bo czerwony jest „za nerwowy”. W październiku przyniosła zeszyt z trzema czerwonymi kółkami. Wszystkie przy fakturach tego samego klienta. Tak wygląda u nas droga od pierwszego telefonu do auta, którego nie podstawiamy.

Grzegorz - ilustracja Pisze 4 min czytania Wpis nr 34

Faktura i banknot stuzłotowy na biurku

Czerwony długopis Beata kupiła specjalnie. Leżał w szufladzie biurka chyba od wiosny, nieużywany. W poniedziałek położyła przede mną zeszyt otwarty na październiku. Trzy faktury jednego klienta, trzy czerwone kółka. Pod spodem, już zielonym: „Ten sam co w sierpniu”.

W sierpniu pisałem przy księgowości w rodzinie, że jeden z klientów ma problemy i dostanie kolejne auta dopiero, jak ureguluje. Uregulował, z miesięcznym opóźnieniem. We wrześniu płacił w terminie. W październiku znowu przestał.

Nie podam nazwy, bo jeździmy dla nich czwarty rok, nigdy nas nie oszukali i mam nadzieję, że jeszcze pojeździmy. Ale mam też dziewięciu ludzi, osiem aut w leasingu i rezerwę na dwa miesiące kosztów, którą budowaliśmy trzy lata. Nikomu nie pożyczę jej za darmo.

Pierwszy dzień po terminie: telefon

U nas termin to termin. Dzień po nim, jeśli przelewu nie ma, Beata dzwoni. Nie mail, telefon. Do osoby w księgowości, którą zna z imienia, a nie na ogólny numer.

Pytanie jest zawsze jedno: czy faktura do was dotarła i czy coś z nią jest nie w porządku. Połowa spóźnień kończy się na tej rozmowie. Ktoś zgubił dokument, ktoś czeka na potwierdzenie z działu logistyki, ktoś zmienił numer konta w systemie i przelew się odbił. Od kiedy faktury idą przez KSeF, tłumaczenie „nie dostaliśmy faktury” prawie zniknęło, bo faktura jest w systemie i obie strony ją widzą.

Ten klient odpowiedział, że faktury są, wszystko w porządku i „w przyszłym tygodniu puszczą”. Beata zapisała datę.

Tydzień później: pisemne wezwanie

W przyszłym tygodniu nic nie przyszło. Wtedy idzie pismo. Krótkie, rzeczowe, bez gróźb:

  • lista faktur z numerami, kwotami i terminami płatności,
  • informacja, że naliczamy odsetki za opóźnienie,
  • wezwanie do zapłaty w terminie siedmiu dni,
  • numer konta, choć znają go od czterech lat.

Wysyłamy mailem do księgowości i do osoby, która daje nam zlecenia. To drugie jest ważne. Dyspozytor u klienta często nie wie, że jego firma nie płaci, a to on decyduje, komu da następny ładunek. Niech wie, że my wiemy.

Kalkulator w telefonie i faktury na biurku

Odsetki i rekompensata, czyli co mi się należy

Między firmami obowiązuje ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W skrócie i tak, jak Beata wytłumaczyła to mnie:

  • od dnia po terminie należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych. Ich wysokość to stopa referencyjna NBP plus osiem punktów procentowych, więc zmienia się razem ze stopami. Beata sprawdza aktualną przed każdym wyliczeniem,
  • rekompensata za koszty odzyskiwania należności: 40 euro, gdy faktura nie przekracza 5000 zł, 70 euro przy fakturze powyżej 5000 zł i poniżej 50 000 zł, 100 euro przy 50 000 zł i więcej. Przelicza się ją po średnim kursie NBP z ostatniego dnia roboczego miesiąca przed miesiącem, w którym płatność była wymagalna. Należy się za każdą spóźnioną fakturę z osobna, bez udowadniania, że coś nas kosztowało,
  • jeśli dłużnik nie zapłaci w ogóle, po dziewięćdziesięciu dniach od terminu Beata może skorzystać z ulgi na złe długi w VAT i odzyskać podatek, który już odprowadziliśmy. Dotyczy to kursów krajowych z pełnym VAT na fakturze. Przy przewozach międzynarodowych stawka jest zerowa, więc tam nie ma czego odzyskiwać.

Czy zawsze tego żądam? Nie. Klientowi, który spóźnił się raz o trzy dni, bo coś mu się rozjechało w systemie, odpuszczam. Temu, który spóźnia się drugi raz w ciągu kwartału, wystawiamy notę na rekompensatę. Nie dla tych kilkuset złotych. Dla tego, żeby jego księgowa zobaczyła, że u nas spóźnienie kosztuje, a u innych może nie.

Decyzja, której nie lubię: nie podstawiam auta

Pismo poszło w czwartek. W poniedziałek klient zadzwonił z nowym zleceniem: dwa auta na przyszły tydzień, Niemcy. Normalny ładunek, normalna stawka.

Usiedliśmy z Beatą przy kuchennym stole. Moje odruchy są znane: klient od czterech lat, praca jest, auta trzeba czymś zapełnić, październik na giełdzie nie rozpieszcza. Beata policzyła coś innego. Nieopłacone trzy faktury plus dwa nowe kursy to tyle, ile wynosi połowa naszej rezerwy. Jeśli oni naprawdę mają kłopoty, a nie tylko złe zwyczaje, będę woził im towar za własne pieniądze.

Zadzwoniłem sam. Powiedziałem dyspozytorowi wprost: chętnie pojedziemy, jak tylko zaległe faktury będą zapłacone. Do tego czasu nie podstawiam auta. Nie obrażam się, nie zrywam współpracy, po prostu nie kredytuję. Dyspozytor nie był zachwycony, ale chyba się nie zdziwił. Powiedział, że przekaże dalej.

Dwa auta, które miały jechać dla nich, Wojtek do czwartku zapełnił z giełdy i od nowej spedycji z Wrocławia. Stawka gorsza, ale zapłacona będzie.

Co dalej, jeśli nie zapłacą

Jeszcze nie musiałem tego robić z tym klientem i mam nadzieję, że nie będę musiał. Ale mamy ustaloną kolejność:

  1. drugie wezwanie, już z wyliczonymi odsetkami i rekompensatą,
  2. rozmowa z właścicielem firmy, nie z księgową,
  3. sprawa w sądzie. Przy niespornych fakturach da się to zrobić w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bez chodzenia na rozprawy.

Od czerwca przy każdej umowie z nowym zleceniodawcą sprawdzam termin płatności i to, od kiedy się liczy. To chroni przed złym klientem na starcie. Przed dobrym klientem, któremu zaczęło się źle dziać, nie chroni nic poza zeszytem Beaty.

W środę po południu przyszedł przelew za pierwszą z trzech faktur. Beata przekreśliła jedno czerwone kółko. Zielonym.

Grzegorz

Oleśnica, czwartek 22 października 2026

Więcej z działu Przepisy i papiery